ครูบรรจุใหม่กับกระโปรงทรงเอ: นั่งลำบากจริง…แล้วทำไมผู้ชายไม่มาใส่เองล่ะ?

หนูกับเพื่อนสามคนได้บรรจุเป็นครูผู้ช่วยพร้อมกัน วันแรกที่ใส่ชุดข้าราชการมาโรงเรียน ทุกคนเดินมาเจอกันตรงลาน แล้วขำกันเป็นเสียงเดียว เพราะทุกคนเพิ่งเคยใส่กระโปรงครูจริงๆ เป็นครั้งแรกในชีวิต ตอนเดินยังไปทีละก้าวเล็กๆ กลัวกระโปรงหมุน

แต่งานครูไม่รอให้เราปรับตัว พอประชุมเสร็จ งานแรกคือนั่งพื้นจัดเอกสารกองใหญ่หน้าชั้นหนังสือ เรียงแฟ้มเป็นร้อยฉบับ ขัดสมาธิกันสองชั่วโมง เพื่อนคนโตพูดขึ้นมาเบาๆ ว่า "นั่งลำบากสุดๆ วะ ขาชาจนขยับไม่ได้" แล้วทุกคนหัวเราะ ก็เพราะมันจริง

แต่แปลกนะ ไม่มีใครถอดชุดออก เพราะสิ่งที่ทุกคนบอกตัวเองเหมือนกันหมดคือ "มันต้องใส่ เพื่อความเป็นระเบียบ" เข้าประชุมผู้บริหารต้องชุดข้าราชการ ไปราชการนอกสถานที่ต้องชุดข้าราชการ กระโปรงทรงเอตัวนี้จึงไม่ใช่แค่เสื้อผ้า มันคือตั๋วเข้าสู่สายอาชีพที่เราสอบมาทั้งปี

วันที่ยากที่สุดคือวันที่ลมพัดแฟ้มหล่นกองใหญ่หลังฝนตก ทั้งกลุ่มต้องคุกเข่าเก็บบนพื้นเปียก ใครยอดได้สูงสุดก็เก่งสุด ใครก้มได้ต่ำสุดก็อดทนสุด รุ่นพี่เดินผ่านมาบอกว่า เดี๋ยวทักษะพวกนี้จะเป็นธรรมชาติไปเอง หนูแอบคิดว่า ถ้าเป็นธรรมชาติได้ ขอให้มันเร็วหน่อยนะคะ

แล้วบทสนทนาที่ดังที่สุดของสัปดาห์ก็เกิดขึ้น ครูชายท่านหนึ่งแซวว่า "นั่งกระโปรงมันลำบากจริงเหรอ" หนูตอบไปตรงๆ ค่ะว่า "ทำไมครูไม่มาใส่เองล่ะ จะได้รู้ว่ามันลำบากขนาดไหน" แล้วเงียบไปสามวินาทีเต็ม

จริงๆ มีคนลองทำแบบนี้มาแล้วนะคะ มีการทดลองชวนผู้ชายใส่กระโปรงออกไปใช้ชีวิตหนึ่งวันเพื่อเรียนรู้มุมมองของผู้หญิงโดยเฉพาะ มีชายวัย 61 ปีที่ใส่กระโปรงทุกวันจนกลายเป็นไอคอนแฟชั่นไปทั่วโลก และองค์กรสิทธิมนุษยชนยังเตือนเราด้วยว่า กระโปรงเป็นเครื่องแต่งกายที่เก่าแก่ที่สุดชนิดหนึ่งของมนุษยชาติ มันไม่เคยมีเพศติดตั้งแต่แรก กฎต่างหากที่เป็นคนกำหนด

หนูไม่ได้ขอความเห็นใจ ครูหญิงทุกคนยังจะใส่กระโปรงทรงเอมาทำงานทุกวันเหมือนเดิม เพราะนั่นคือระเบียบที่เราเลือกอาชีพนี้แล้วยอมรับไว้ หนูแค่อยากชวนให้ลองคิดดูว่า "ความเป็นระเบียบ" ที่เราใส่มาทุกวันมันมีราคา และราคานั้นตกอยู่กับใครบ้าง แล้วถ้ามีกิจกรรม "วันผู้ชายใส่กระโปรง" ที่โรงเรียนขึ้นมาจริงๆ คุณว่าใครจะกล้าเป็นคนแรก? คอมเมนต์ชวนกันมาเลยค่ะ